28 Ocak 2017 Cumartesi

BENİM KÖYÜM GÜZEL KÖYÜM :)

2003, 2004, 2005 yılları benim çocukluğumu doya doya yaşadığım, küçücük köyde ordan oraya koşturarak büyüdüğüm yıllardı.



Burası Ankara / Çubuk / Karadana Köyü
Yani benim memleketim :)


Herkesin çocukluğu kendine güzeldir ama benim köyüm bana göre bambaşkaydı çok güzel birhavası vardı insanları sıcacık neşe doluydu. Bu köyün heryerinde hatıralarım saklı ne zaman gelsem gözümde canlanır o güzel günler içim burkulur sonra istemsizce..

Karadana Köyü

Evimiz yıkılıp harabeye dönmeden önce köyün en güzel eviydi bana göre. Bambaşka bir huzur ve mutluluk vardı bu evde. Ben bu evde doğdum büyüdüm :) ineklerimiz, tavuklarımız, kedilerimiz herşey vardı en alt kattaki yerde. En çokta kedileri severdim onları alır akşama kadar severdim bazen balkonumuzun üzerindeki sedire yatıp onlarla beraber uyurdum bazı zamanlar. Dedem her kurban bayramı ineklerimizden 1 yada 2 tanesini satardı. Başka bir köyden gelen 2 adam onları alır götürürdü bende sessuz sessiz ağlardım götürmesinler diye :)) 


Ankara Bazlaması

Kedileri sevdiğim kadar ineklerimizide severdim kedilere yaklaştığım kadar olmasada. Dedem ve babannem erkenden pazara yağ, süt, yoğurt ve dağdan topladıkları Karakavuk, yemlik gibi otları satmak için pazara giderlerdi. Babam ise hergün onları alır 1 metre uzaklıktaki yaylamıza götürürdü. Annem kardeşim ve bende giderdik çoğu zaman. Annem ve kardeşim dağlarda ot toplarlardı babamda ineklerimizi dağlara götürdü yanında bende giderdim o koca koca dağların üstünde hem ineklerimizi otlatır hemde yanımızda getirdiğimiz patlıcan, patates vs ataşte közler yerdik bazlamalarımızı katık ederek :) akşam çöker çökmez de evimize dönerdik yavaş yavaş...


Okula 7 yaşımda 2003 yıllarında başladım. Okulumuz o kadar büyük değildi sadece 2 odası birde öğretmen odası vardı. En yakın arkadaşlarım Esma, Ümmügülsüm, Pınar ve Sema idi onlar benim arkadaşım değil adeta öz kardeşim gibiydiler :) Hüseyin öğretmenim ise bir öğretmenden daha fazlasıydı hergün Çubuktan köyümüze hiç yorulmadan sıkılmadan gelir gider bize elinden geldiği kadar emek verirdi....

Karadana İ.Ö.O

Yazmayı öğrendiğimde duvarımıza adımı yazmıştım hala duruyor orda.. bilmem fotoğrafta okunabiliyor mu :)


Aynı zamanda kapımızın üzerine bir kız resmi çizmiştim hatırlıyorum yarım yamalak :) kimi çizdiysem artık :))


Çoğu zamanımızı dedem ve babaannemgille geçirdiğimiz minik odamız ve evimizin girişi :)




İşte benim çocukluğum böyle geçti. 9 yaşıma kadar köyde durduk 9 yaşımdan sonra ise Çubuk'a evimiz yapıldı ve 2005 yılından beri Çubuktaydık. Daha aklıma gelmeyen birsürü anım vardır elbet ama şuanda aklıma gelenleri yazdım. Artık bunları yaşayan çocuklar kaldığını sanmıyorum ama bu hatıraların tadını hiçbirşey veremez insana bence..
Eskiden çok paramız, lüks eşyalarımız yoktu dolaplar dolusu giysimiz, ayakkabımız yoktu cep telefonumuz, bilgisayarımız yoktu Ama Herkesin gözü, gönlü toktu HUZUR vardı GÜVEN vardı MUTLULUK vardı KOMŞULUK vardı YARDIMLAŞMA vardı VEFA vardı gülerdi o yoksul yüzler .....Sözüm ona geliştik, zenginleştik Ve yitip gitti en güzel değerler.....

Sevgiler.. ❤️

4 yorum:

  1. Ne güzel kareler Güzel bir yerde geçmiş çocukluğunuz Maalesef ki artık bunları yaşan çocuklar pek kalmadı artık bizim dönemler de kaldı :) Sevgiler ...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet çok güzel bir çocukluk geçirdim keşke o günlere tekrar gidip 1 günlüğünede olsa tekrar yaşayabilsem :) evet malesef ki çağımızın ve çocukların en büyük düşmanı telefonlar, tabletler ve sosyal medya..

      Sil
  2. Köyde geçen bir çocukluk, doya doya yaşanmış bir çocukluk 🤗. Ne güzel bir çocukluğunuz olmuş 😊. Anıları unutmamak çok güzel bizimlede paylaştığınız için ayrıca teşekkür ederim sevgilerimle 😊

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yeni gördüm yorumunuzu ben teşekkür ederim 😇😊

      Sil

Güzel yorumlarınız için şimdiden teşekkürler :) Not: spam ve reklam içeren yorumlar yayınlanmayacaktır.